ای آنکه غیر از کربلا جایی نداری...

یه منبر

به نام خداي از ما بهترون اين دفعه روي صحبتم با اونايي که تازگي هااز منطقه اومدن و انشالله هنوزآلوده نشدن به دنيا...حرفم اينه منطقه رفتن و ديدن مکانهاي عروج آسمونيها يه جور اتمام حجت شهدا با ماست که رفقا وقتي برگشتين به شهراتون و دوباره بوي دنيا رو حس کردين يادتون نره قول هايي رو که به ما دادين،يادتون نره چشاتون کجاها رو ديده،يادتون نره کجاها قدم گذاشتين...ببينيد رفقا:ما هر کدوم که ازمنطقه ميايم بايد يه شهيد زنده باشيم که اگه يکي که نرفته منطقه با ديدن ما و تغييرات مثبتي که کرديم بفهمه اون طرفا يه خبرايي هست،اون جاها يه چيزايي رو داره که خيلي ها که خودشونم فکرشو نمي کنن با ديدن اون جا حال و هواشون عوض ميشه و اصلا مسير زندگيشون تغيير مي کنه...رفقا خدا نکنه اينجوري باشه که فقط همون چند روزي که منطقه بوديم تو حس باشيم و بعد علي علي نه تازه کار شروع ميشه،شهدا رهرو ميخوان،يه عده که عين اونا باشن...ما کجاي کاريم رفقا؟؟؟!بيايد شهدايي باشيم،ببينيم اونا چجوري زندگي کردن که دم مرگشون اباعبدلله خودشون به استقبالشون رفتن،خيلي سخت نيستا اونا هم مثل ما بودن ولي خودشونو با اعمالشون رسوندن تا آسمون،کاراي عجيب غريبم نمي کردنا،تو زندگي نامه هاشون بخونين مي بينين،فقط عبد يکي بودن اونم خالقشون بود.رفقا بي رو در بايستي، اگه مي خوايم سرباز منجي عالم باشيم بايد بايد شهدايي باشيم و هر کي رو هم مي تونيم با شهدا رفيق کنيم...ببخشيد که منبرم طولاني شد.الهي که هممون رفيق با معرفتي برا آسموني ها باشيم طوري که رومون حساب کنن...

علي علي
طلائيه عرفات دلم...

+ نوشته شده در چهارشنبه 26 فروردین1388ساعت 2:2 توسط کربلایی 135(فاطمه) |